ساز رعد

      رقص باد

           مرگ برگ زرد

دست خط بچگانه

نامه دخترک٬

آویزان در دست سرباز.

بوی گلهای پرپر

نامه ی خیس

آسمان صاف

 

بادبادک٬ خسته

                پسرک ٬کلافه

                         باد قهر کرده است!!!

 

وقتی مرا نکوهش میکنند که کمی بزرگ شو

آرام در گوش کودک درونم نجوا میکنم:

       "بی خیال دنیا

                    تو بچگی تو بکن"

پ.ن:یعنی من بچه که بودم چه شکلی بودم؟؟!!

 

وقتی ماه شب چهارده آسمان را رنگ پریده میکند

برای دیدن چشمک ستارهها که از پشت ماه تقلا میکنند

باید ساعتها به آسمان خیره ماند

پ.ن:دیوانگی هم عالمی دارد

آفتاب بر لب پنچره ام آمده است

تق تقش را میبینم!!

دست شب کوتاه است

باز کن پنجره ها را باز کن

خدایا کاری کن هنگام رفتن

ارجعی بشنویم و ارجعون نخوانیم

وقتی ژن بودن قوی تر از ژن نبودن است

                                              دیگر مساله ای نیست

پ.ن:متولد شدنت مبارک:۱۱ اردیبهشت۱۳۸۷

پ.ن:ماراتن میان ترم ها به اتمام رسید...تا برنده که باشد

 

 

 

شاید گاهی به جای پیچیدن!! بهتر باشد بایستیم...

 

در کوچه پس کوچه های زندگی پا برهنه پرسه می زدم

سوزنی در پایم نشست

نشستم... خسته

و هراسان از ادامه راه

کج سلیقه ای یک جفت کفش به من داد

می ترسم از جوالدوز

محتاجم به یک جفت چشم

بازم آقا طلبید

دعا می کنم دعام کنید

وقتی روحم چرک میکند...

              نصف لیوان وایتکس سر میکشم

                                      شما چه طور؟؟!!

بهار سَرَک میکشد

غنچه ها تشنه خندیدنند

آسمان

        دریغ مدار

صبح میشود

 ودوباره آینده  از روی سرسره عمر من

                                 به سوی خاطره ها قل میخورد

ماه مهرشب گرفتگی را بر پیشانی آسمان زد

بر غیرت خورشید برخورد برآمد 

حال آسمان نشان زرین حیات را بر سینه دارد

باد در وجود درخت رخنه کرد

                             میشنوی؟؟!!

                                   این ناله مرگ برگ است

تو همان عبور آبی بر دستهای پینه بسته کویر

چشمه چشمم با نگاه تو غلیان پیدا میکند

دلم را بلرزان

               لطفا

صدایم سر ِزا رفت

            در پیچش نهفته احساس

                              از قلب تا به حلق

گلهای آفتابگردان

         نه در پی آفتاب بی رمق غروب

                      بلکه به دنیال مبدا صبح اند

کورسوهای امید دلم را خاموش کردم

نوری چشمم را زد

تو کی آمدی؟؟!!

 

جار میکشند جارچی های بی حیای شهر

سکوت شرم بار کوچه ها را

به گل نشسته

       چکمه های قرمز دخترک خواب آلود

                         در آغوش خسته مادر

خیس میخورد خاطرات خموش خانه های خشتی

کوک میکند 

          مطرب آسمان

                ساز پر خروش  خویش را تا

                    به رقص آیند برگهای بی جان آویزان

چترها را باید بست

                    میبارد باران

لبخندت

      چون نسیمی طوفانی

                         فرو میریزد 

                          چهارستون دلم را

بر من بخند

            عجب عالمی دارد بی دلی